woensdag 10 maart 2010 00:00
'Jochie, ik mag een begeleider meenemen naar een buffet in Ambiance Houtrust in Hooglanderveen, vind jij het leuk om mee te gaan?' Natuurlijk vond ik dat leuk en zaterdagavond meld ik mij bij Rachida de receptioniste van het Van Randwijckhuis aan de Diamantweg.
De hal staat al vol met bewoners en hun begeleiders en als de busjes van de firma Besseling voorrijden, worden rolstoelen, rollators en looprekken met hun eigenaren in de busjes gereden, getild en gehesen.
De liften in de wagens gaan op en neer en onze chauffeur, met cowboyhoed, snoert mijn moeder zo stevig vast dat ze alleen nog piepend kan ademhalen.
'Veiligheid voor alles, meneer De Keijzer', zegt onze 'Clint Eastwood' en voor ik het weet, zit ook ik muurvast in een stoel. Waarna ik alleen nog maar met mijn ogen kan knipperen.
Zijn collega, met het lichaam van een sumoworstelaar, tilt met het grootste gemak een oude dame in rolstoel de auto in zonder gebruik te maken van de lift.
Als iedereen strak zit verankerd, geeft activiteitenbegeleidster Lina Schuring het startsein en gaan we naar Hooglanderveen. Hier worden we opgewacht door Corrie Vis van Stichting de Regenboogboom, directeur Houtrust Wim Tomassen en de onvermoeibare Marie-Louise Hehenkamp van Stichting Gastvrij.
Bij aankomst ontstond er een file voor de ingang, want bijna 200 gasten werden er verwacht die met tientallen busjes en taxi's aankwamen.
Wat een organisatie is zo'n avond met 200 jassen die moeten worden opgehangen, 200 borden, messen, vorken, glazen, servetten, kopjes en schoteltjes. De gasten werden verdeeld over een aantal fraai gedekte tafels en de welkomstwoorden van Wim werden met een daverend applaus ontvangen.
Daarna de eerste gang. Een buffet met zalm, haring stokbrood/kruidenboter, makreel en salade.
Ook voor mijn moeder opgeschept die maar complimentjes bleef uitdelen aan de vrijwilligers en het personeel.
'Deze mensen verdienen de hemel op aarde', is altijd een gevleugelde uitspraak van mijn moeder als ze zit te genieten van zulke verwennerij. Tussen de gangen door was er telkens een optreden van een koor, The Popstones genaamd, met liedjes uit de sixties, seventies en eighties.
De meeste genodigden waren echter senioren van in de tachtig en negentig dus de muziekkeuze heeft af en toe voor enige verwarring gezorgd. 'Wat zingen ze nou, jongen, ik kan het niet verstaan'. 'Ze zingen een liedje van Sting, ma'. 'Wat voor ding, jongen?' 'Sting,ma van The Police.' (Fragile)
'De politie!, wat, is er iets gebeurd dan?' 'Nee ma, laat maar deze muziek is eigenlijk meer voor vijftigers en zestigers.'
Gezien de hoge leeftijd van de vele gasten hadden liedjes van Eddy Christiani, Max van Praag, de Selvera's en Annie de Reuver (Ik ken mijn klassiekers) de handen meer op elkaar gekregen.
En dan naar huis waar ik onze jassen moest zoeken tussen 200 andere. Daarna buiten op zoek naar ons busje met chauffeur John Wayne.
Het was heel gezellig maar 'Oud Hollands' was het niet helemaal, want daar heb je mijns inziens meezingers en smartlappen voor nodig met een polonaise door de feestzaal!

Joop de Keijzer